تنه زدن ساختمان ها به يكديگر

 

 در چند دهه اخير مسئله تنه زدن ساختمان هاي مجاور به يكديگر بسيار مورد توجه قرار گرفته است و

موارد متعددي از خرابي را فقط  به تنه زدن ساختمان ها به يكديگر نسبت داده اند. گسترده ترين اين

تجربيات تلخ در سال 1985 در كشور مكزيك، شهر مكزيكوسيتي نمايان شد، بعضي از كارشناسان

خسارت 40درصد از ساختمان هاي اين شهر را ناشي از ضربه خوردن از ساختمان هاي مجاور دانستند.

آمار ديگري از زلزله مكزيكوسيتي نشان داد سازه هايي كه با ساختمان هاي مجاور خود به صورت متصل

 و تقريبا هم ارتفاع احداث شده بودند در يك رديف به صورت واحد عمل كرده و خسارت كمتري ديدند و در

عوض در هر رديف ساختمان هايي كه در آخرين قسمت از زنجيره سازه ها قرار داشتند يعني در گوشه

واقع شده بودند از يك طرف حمايت نشده و آسيب بيشتري ديده بودند.

اين حوادث نياز به بررسي درست و جدي روي مواردي چون دوره تناوب سازه ، حداكثر جابجايي طبقه

آخر، ميزان يكپارچگي يك ساختمان با سازه هاي مجاور و ميزان هم ترازي و يا هم ارتفاعي آن با سازه

هاي مجاور دارد.

 

درز انقطاع

 

براي حذف و يا كاهش خسارت و خرابي ناشي از ضربه ساختمان هاي مجاور به يكديگر ساختمان هاي با

 ارتفاع بيشتر از 8متر و يا بلندتر از دو طبقه بايد با پيش بيني درز انقطاع از يكديگر جدا شده و يا با فاصله

اي حداقل از مرز مشترك با زمين هاي مجاور ساخته شوند.

حداقل عرض درز انقطاع در هر طبقه يك صدم ارتفاع آن طبقه از روي تراز پايه (تراز پايه به ترازي در

ساختمان اطلاق مي شود كه در هنگام وقوع زلزله ، از آن تراز به پايين حركتي در ساختمان نسبت به

زمين مشاهده نشود،اين تراز معمولا در تراز سطح فوقاني شالوده در نظر گرفته مي شود.) است، براي

تامين اين منظور فاصله هر طبقه ساختمان از مرز زمين مجاور حداقل بايد برابر پنج هزارم ارتفاع آن طبقه

 از از روي تراز پايه باشد.

درز انقطاع كه بين ساختمانهاي مجاور قرار داده  مي شود را مي بايست با مصالح كم مقاومت (پركننده

هاي تغيير شكل پذير يا خرد شونده) پر كرد در غير اينصورت در طول زمان و يا در اثر سهل انگاري در هنگام

 ساخت با ملات ، خرده آجر و ... پر مي شود و فلسفه وجودي خود را از دست مي دهد.